قرص ریواستیگمین | موارد مصرف، عوارض و هشدارهای دارویی
قرص ریواستیگمین یکی از داروهای اعصاب است که در درمان پارکینسون کاربرد دارد. اگر درمورد بیماری پارکینسون شنیده باشید احتمالا می دانید که پارکینسون یک اختلال سیستم عصبی و پیش رونده است. این بدان معنا است که به تدریج بدتر می شود. اگرچه این بیماری درمان مشخصی ندارد اما برای هریک از تبعات ناشی از بیماری درمان های مجزایی وجود دارد. معمولا پزشکان برای درمان زوال عقلی ناشی از پارکینسون و بیماری آلزایمر داروی ریواستیگمین را تجویز می کنند.  

تماس با مشاور

قرص ریواستیگمین برای دمانس

داروی ریواستیگمین برای درمان زوال عقل (اختلال مغزی که بر توانایی به خاطر سپردن، تفکر واضح، برقراری ارتباط و انجام فعالیتهای روزانه تأثیر می گذارد و ممکن است باعث تغییر در خلق و خو و شخصیت فرد شود) در افراد مبتلا به آلزایمر (بیماری مغزی که به تدریج حافظه و حافظه را از بین می برد) استفاده می شود.
ریواستیگمین همچنین برای درمان زوال عقل در مبتلایان به پارکینسون (بیماری مغزی و سیستم عصبی با علائم کند شدن حرکت، ضعف عضلانی، تکان خوردن راه رفتن و از دست دادن حافظه) استفاده می شود. ریواستیگمین در گروهی از داروها به نام مهار کننده های کولین استراز قرار دارد. با افزایش مقدار یک ماده طبیعی خاص در مغز، عملکرد ذهنی (مانند حافظه و تفکر) را بهبود می بخشد. برای کسب آگاهی بیشتر درباره تقویت حافظه کلیک کنید.

1-طریقه مصرف قرص ریواستیگمین

ریواستیگمین به صورت کپسول و محلول (مایع) از طریق دهان مصرف می شود. معمولاً دو بار در روز با وعده های غذایی صبح و عصر مصرف می شود. دستورالعمل های برچسب نسخه خود را با دقت دنبال کنید و از پزشک یا داروساز خود بخواهید تا هر قسمتی را که نمی فهمید توضیح دهد. ریواستیگمین را دقیقاً طبق دستور مصرف کنید. بیشتر یا کمتر از آن مصرف نکنید یا بیشتر از حد تجویز شده توسط پزشک مصرف نکنید.
پزشک داروی شما را با دوز کم ریواستیگمین شروع می کند و مقدار آن را به آرامی افزایش می دهد، این افزایش بیشتر از هر دو هفته یک بار اتفاق نخواهد افتاد.
اگر از محلول خوراکی ریواستیگمین استفاده می کنید، از داروساز یا پزشک خود نسخه ای از دستورالعمل های سازنده را برای استفاده بخواهید. این دستورالعمل ها را با دقت بخوانید. همیشه برای اندازه گیری دوز خود از سرنگ دوز خوراکی همراه با محلول ریواستیگمین استفاده کنید. اگر در مورد نحوه اندازه گیری دوز محلول ریواستیگمین سوالی دارید، با پزشک یا داروساز خود با مشاوره تلفنی مشورت کنید.
محلول خوراکی ریواستیگمین ممکن است قبل از استفاده مستقیماً از سرنگ بلعیده شود یا با مایع مخلوط شود. آن را با یک لیوان کوچک آب، آب میوه سرد یا نوشابه مخلوط کنید. حتما مخلوط را کاملاً هم بزنید. این دارو را با هیچ مایع دیگری به غیر از موارد ذکر شده مخلوط نکنید. اگر دارو با آب، آب میوه یا نوشابه مخلوط شود، باید ظرف 4 ساعت مصرف شود.

2-مصرف دوز محلول ریواستیگمین

  • سرنگ دوز خوراکی همراه با این دارو را از قاب محافظ آن خارج کنید.
  • برای بازکردن بطری محلول ریواستیگمین، کلاهک مقاوم در برابر کودک را فشار داده و بچرخانید.
  • نوک سرنگ خوراکی را داخل دریچه سفید در بالای بطری قرار دهید.
  • در حالی که سرنگ را مستقیماً بالا نگه داشته اید، پیستون را به سمت بالا بکشید تا علامت سرنگ برابر با دوز شما باشد.
  • مایع موجود در سرنگ را از نظر وجود حباب هوا بررسی کنید. در صورت وجود حباب های بزرگ هوا، پیستون سرنگ را به آرامی چند بار به بالا و پایین حرکت دهید. نگران چند حباب کوچک هوا نباشید.
  • اطمینان حاصل کنید که پیستون روی علامت روی سرنگ که برابر دوز شما است ، باشد.
  • سرنگ خوراکی را با کشیدن آن روی بطری خارج کنید.
  • دوز خود را مستقیماً از سرنگ قورت دهید یا آن را با مایعی که انتخاب کرده اید مخلوط کنید. تمام محلول را بنوشید یا ببلعید.
  • قسمت بیرونی سرنگ دهان را با یک دستمال تمیز پاک کنید و سرنگ را دوباره داخل جعبه خود قرار دهید.
  • درپوش مقاوم در برابر کودک را روی بطری دارو ببندید.

3-موارد دیگر استفاده قرص ریواستیگمین

قرص ریواستیگمین همچنین برای درمان آلزایمر و زوال عقل بیماری لوئی بادی (شرایطی که در آن مغز ساختارهای پروتئینی غیر طبیعی ایجاد می کند و مغز و سیستم عصبی به مرور زمان از بین می روند) استفاده می شود. هم چنین برای درمان بیماری پارکینسون نیز استفاده می شود. با پزشک خود در مورد خطرات احتمالی استفاده از این دارو برای بیماری خود صحبت کنید.  
 قرص ریواستیگمین

احتیاط در مصرف قرص ریواستیگمین

  • اگر تا به حال پس از مصرف کپسول یا محلول خوراکی یا ... هرگونه داروی دیگر یا هر یک از اجزای موجود در محلول یا کپسول ریواستیگمین نسبت به ریواستیگمین واکنش آلرژیک داشته اید، به پزشک و داروساز خود اطلاع دهید.
  • به پزشک و داروساز خود بگویید که چه داروهای تجویزی و بدون نسخه، ویتامین ها، مکمل های غذایی و محصولات گیاهی را مصرف می کنید یا قصد دارید مصرف کنید. درصورت مصرف داروهایی که در ادامه می آید آن ها را به پزشک خود اطلاع دهید: آنتی هیستامین ها، آسپرین و سایر داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن؛ بتانکول، و داروهایی برای بیماری آلزایمر، گلوکوم، سندروم روده تحریک پذیر، بیماری حرکتی، زخم یا مشکلات ادراری. پزشک شما ممکن است نیاز داشته باشد که دوز داروهای شما را تغییر دهد یا از نظر عوارض جانبی با دقت بر شما نظارت کند.
  • اگر کمتر از 50 کیلوگرم وزن دارید، یا مبتلا به آسم، زخم، ضربان قلب غیر طبیعی یا سایر بیماری های قلبی، کبدی، کلیوی یا ریوی هستید یا قبلا به به آن مبتلا بوده اید، به پزشک خود اطلاع دهید. در صورت بارداری، قصد بارداری دارید یا در دوران شیردهی هستید به پزشک خود اطلاع دهید. اگر هنگام مصرف ریواستیگمین باردار شدید، با پزشک خود تماس بگیرید.
  • در صورت انجام جراحی، از جمله جراحی دندان، به پزشک یا دندانپزشک خود اطلاع دهید که از ریواستیگمین استفاده می کنید.

فراموشی یک دوز مصرفی

دوز فراموش شده را به محض یادآوری مصرف کنید. با این حال، اگر تقریباً زمان نوبت بعدی فرا رسیده است، دوز فراموش شده را کنار گذاشته و برنامه دوز معمول خود را ادامه دهید. برای جبران دوز از دست رفته دوبار مصرف نکنید. اگر بیش از چند روز مصرف ریواستیگمین را فراموش کرده اید، قبل از شروع مجدد مصرف با پزشک خود مشورت کنید. احتمالاً باید مصرف آن را با دوز کمتر شروع کنید.  

عوارض قرص ریواستیگمین

ریواستیگمین ممکن است عوارض جانبی ایجاد کند. در صورت شدید بودن یا از بین رفتن علائم زیر، پزشک خود را مطلع کنید. حالت تهوع، استفراغ، از دست دادن اشتها، سوزش سر دل یا سوء هاضمه، دل درد، کاهش وزن، اسهال، یبوست، ضعف، سرگیجه، سردرد، خستگی شدید، کمبود انرژی، لرزش یا بدتر شدن، افزایش تعریق، مشکل در به خواب رفتن یا خواب عمیق، گیجی. موارد یاد شده عوارض معمول داروی استیگمین است اما برخی از عوارض جانبی می تواند جدی باشد. علائم زیر غیر معمول هستند، در صورت مشاهده هر یک از آن ها  فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.
  • راش
  • مشکل در تنفس یا بلع
  • مدفوع سیاه و قیری و خون قرمز در مدفوع
  • استفراغ خونین و استفراغ مواد شبیه به قهوه
  • مشکل در ادرار کردن و ادرار دردناک
  • تشنج
  • افسردگی و اضطراب
  • رفتار پرخاشگرانه
  • شنیدن صداها یا دیدن چیزهایی که وجود ندارند
  • حرکات غیرقابل کنترل و انقباضات عضلانی
 

مصرف بیش از حد قرص ریواستیگمین

در صورت مصرف بیش از حد، علائمی ظاهر خواهد شد مثلا اگر بیمار زمین خورد، دچار تشنج شد، در تنفس مشکل داشت یا نتوانستید او را بیدار کنید، فوراً با اورژانس تماس بگیرید. علائم مصرف بیش از حد دارو شامل موارد زیر است.
  • حالت تهوع، استفراغ و افزایش بزاق
  • تعریق و ضربان قلب کند
  • ناتوانی در نگه داشتن ادرار
  • کند شدن تفکر و حرکت
  • سرگیجه و غش کردن
  • تاری دید و مشکل در تنفس
  • از دست دادن هوشیاری
 

علائم بیماری پارکینسون

پارکینسون یکی از بیماری های عصبی است که با افزایش سن، احتمال آن بیشتر می شود. درمان زودهنگام می تواند به کاهش سرعت پیشرفت کمک کند. برای درمان زودهنگام تشخیص به هنگام لازم است. در این قسمت با علائم این بیماری آشنا خواهید شد. برای کسب آگاهی بیشتر درباره بیماری پارکینسون کلیک کنید.

1-لرزش اندام ها

یکی از شایع ترین علائم اولیه لرزش است. این اغلب فقط در یک اندام و معمولاً در یک قسمت از اندام شروع می شود. بسیاری از افراد ابتدا آن را در انگشتان یا دست تجربه می کنند و گاهی اوقات ممکن است شامل مالش رفت و برگشت بین انگشت اشاره و شست باشد.

2-کندشدن حرکات

با آسیب دیدن ماهیچه ها، یکی دیگر از علائم می تواند کند شدن حرکات باشد. شامل کشیدن پا در حین راه رفتن، دشوارتر شدن بلند شدن از صندلی یا تخت یا کند شدن سایر حرکات باشد. ماهیچه ها سفت می شوند، این امر حرکات را نیز محدود می کند و انجام کارهای عادی و روزمره را سخت تر می کند.

3-توقف کامل حرکات

در برخی موارد، حرکات به طور کامل متوقف می شوند. برخی از افراد پلک زدن یا تکان دادن بازوهای خود را غیرممکن می دانند. این امر بر روی حالت چهره نیز تأثیر می گذارد. اخم کردن، لبخند زدن یا انجام حرکات کوچک دیگر در صورت ممکن است سخت باشد.

4-تغییر دست خط

دست خط هم تغییر می کند. گرفتن قلم یا ثابت نگه داشتن قلم برای نوشتن هر چیزی سخت تر است. دست خط اغلب کوچکتر می شود، زیرا تا حد امکان حرکات محدودی انجام می دهید.

5-ملایمت صدا و تردید در گفتار

علامت دیگر گفتار است. برخی افراد ملایم تر از قبل صحبت می کنند، زیرا در مدیریت ماهیچه های صوتی تلاش می کنند. ممکن است در کلمات کمی تردید وجود داشته باشد. همچنین ممکن است تن صدا به نظر بی احساس برسد، زیرا برای کنترل لرزش ماهیچه های صوتی دچار مشکل می شوید. گاهی لکنت زبان هم در این بیماران دیده می شود.  

علل و ریشه بیماری پارکینسون

یکی از اولین مواردی که بیماران هنگام گرفتن تشخیص از پزشک از او سوال می کنند این است که چه چیزی باعث این مریضی شده است؟ پارکینسون بیماری سلول های عصبی است. نورون های مغز در این بیماری شروع به تجزیه و مرگ می کنند که باعث کاهش میزان دوپامین در بدن می شود. زمانی که دوپامین کاهش یابد مغز فعالیت طبیعی خود را از دست می دهد و شما نمی توانید علمکردهای بدن خود را کنترل کنید. برای آگاهی بیشتر درباره عملکرد نیمکره های مغز کلیک کنید.
  • ژنتیک
  • عوامل محیطی مثل سموم ناشی از شغل سمپاشی
  • بیماری لوئی بادی
  قرص ریواستیگمین

عوارض عدم درمان بیماری پارکینسون

کمبود استیل کولین کورتیکال به عنوان دلیل دمانس یا زوال عقل ناشی از پارکینسون با ریواستیگمین با مهار قابل برگشت کولین استراز اتفاق می افتد. به این صورت که از تجزیه استیل کولین پیشگیری می کند و باعث افزایش سطح آن در سیستم اعصاب مرکزی می شود. بیماری پارکینسون می تواند منجر به بسیاری از شرایط و مشکلات دیگر شود. در صورت عدم درمان، این عوارض شدیدتر می شوند.

1-مشکلات مربوط به سلامت روان

بسیاری از مشکلات بی توجهی به درمان مربوط به سلامت روان است. به یاد داشته باشید که پارکینسون با کاهش دوپامین ارتباط دارد. این ماده شیمیایی طبیعی در بدن است که به تقویت احساس شادی کمک می کند. بی توجهی به درمان می تواند موجب افسردگی کمک کند. برای آگاهی بیشتر درباره هورمون های شادی آور کلیک کنید.
افرادی که سطح دوپامین کمی دارند می توانند از افسردگی و سایر تغییرات خلقی رنج ببرند. خبر خوب این است که دریافت درمان افسردگی می تواند به مدیریت علائم پارکینسون کمک کند. درمان ها معمولاً شامل افزودن دوپامین بیشتر به بدن است که به محافظت از سلول های درون مغز کمک می کند. برای کسب آگاهی بیشتر درباره افزایش دوپامین کلیک کنید.

2-از دست دادن توانایی شناختی

وقتی شما تحت درمان قرار نگیرید در به خاطر سپردن اتفاقات روزمره یا تمرکز کردن دچار مشکل می شوید. کسانی که مبتلا به پارکینسون هستند در سنین بعدی بیشتر در معرض بیماری زوال عقل قرار دارند. درست است که متاسفانه درمان های کمی وجود دارد که بتواند به این بیماری کمک کند، اما رعایت همین میزان از درمان می تواند به شما در مدیریت پارکینسون و تبعات آن کمک کند.

3-بروز مشکلات خواب

افراد مبتلا به پارکینسون به اختلالات خواب، به ویژه بی خوابی دچار می شوند. ممکن است در طول شب چندین مرتبه بیدار شوید. یا در طول روز به خواب می روید یا با بیدار شدن زود هنگام مشکل پیدا کرده اید. حرکت سریع چشم نیز در برخی از بیماران مشکل ساز است. برای آگاهی بیشتر درباره اختلالات خواب کلیک کنید.

4-مشکل در بلع

بلعیدن با پیشرفت بیماری برای شما دشوار می شود. بزاق بیشتری در دهان شما ترشح می شود اما کنترل ماهیچه های گلو سخت شده و این مسئله  منجر به آب ریزش بیشتر می شود.

5-سایر مشکلات

همچنین در مورد سایر عملکردها و فعالیت های بدن نیز مشکلاتی وجود دارد. فشار خون به سرعت کاهش می یابد و منجر به احساس سرگیجه و سرگیجه می شود. بیماران بیشتر احساس درد و خستگی می کنند. برخی  از انواع اختلالات جنسی و بویایی وجود دارد. این نیز می تواند یک مشکل باشد. برخی از بیماران برای ادرار کردن مشکل دارند، در حالی که برخی دیگر برای کنترل ادرار خود تلاش می کنند. سیستم گوارش کند می شود و دفع مدفوع سخت تر می شود. برای کاهش علائم زوال عقلی ناشی از پارکینسون در مراحل عمیق بیماری از داروی ریواستیگمین تجویز می شود.  

 سخن پایانی درباره قرص ریواستیگمین

در صورت مشاهده هر یک از علائم یادشده در مصرف داروی ریواستیگمین، بهترین کاری که می توانید انجام دهید این است که با پزشک خود مشورت کنید. علی رغم آنچه درمورد عدم درمان قطعی پارکینسون گفته شد، درمان هایی وجود دارد که به مدیریت علائم و بهبود توانایی های شما در کارهای روزمره تان کمک می کند. برای کسب آگاهی بیشتر در این زمینه از مشاوره روانشناسی کلیک کنید.

ثبت دیدگاه فقط برای اعضای سایت امکانپذیر است. لطفا ثبت نام کنید.

تماس با برترین مشاورین ایران